పరవశం

ఎగసే అల అయినా తిరిగి భూమిని తాకుతుంది. రగిలే జ్వాలైనా ఏదోనాటికి శాంత పడుతుంది.ఉదయించే సూర్యుడు కూడా సాయంసంధ్యకు మాయమవుతాడు. చంద్రుని వెన్నెల చీకటి ఉన్నంతవరకే! చిత్రంగా నాలో ఉదయించిన ప్రేమ మాత్రం అంతకంతకు అనంతమౌతున్నది.

ఏనాడు పడిన బీజమో ఇది. అమ్మ చేతి గోరు ముద్దల నాటిదేమో! గోటి బిళ్లల ఆటల తోటి దేమో! అంకురానికి మూలమేమిటని అడిగితే ఏమి చెప్పగలను? అమాయకపు నవ్వు తప్ప.! అందుకు కారణం నీవని తెలుసు. ఆనాటికే ఎవరు చెప్పారు నీ ఎరుక!? పరమేశునికే ఎరుక! :)

మేడపైన ఒంటరిగా కూర్చున్నప్పుడు పలకరించే పిల్లగాలి పరిచయమేగా..!? నీలాకాశంలో నల్లని కొంగల బారును చూశావా నీవెపుడైనా? పచ్చటి ప్రకృతి ఒడిలోకి జారే ఎఱ్ఱటి పసిపాపడినెరుగుదువా!? చిరు చినుకులు పడుతున్నప్పుడు దారి ప్రక్కన బండి వాడి వేడివేడి జిలేబీల రుచీ..!? వీటన్నిటికంటే తీయనైనది నా అనుభూతి.

నీ ఊహల్లో ఒంటరిగా నాలో నేనే నవ్వేస్తూ దారంట పోతుంటే... దూరంగా కొండపై మ్రోగే గుడిగంటలు, కేరింతలు కొడుతూ పరిగిడుతున్న స్కూలు పిల్లలు, చెంగు చెంగున ఎగిరే తువ్వాయి తుంటరి చేష్టలు, ఆకలి తీరిందన్న సంతోషంలో అవ్వ ఇచ్చిన బోసినవ్వులు, గూటికి చేరే గోరువంకలు... ఒక్కటేమిటి అన్నీ నువ్వే... అన్నిటా నీవు నింపిన ప్రేమే... అంతగా ఆక్రమించావు నన్ను!

అయినా నీవెవరో తెలియదు నేటికీ. నీరూపం అసలె తెలియదు. ఇనాళ్లూ ఎలాగడిచాయన్న ఎఱుకే లేదు. అన్ని కాలాలూ వంసతాన్నే తలపిస్తున్నాయి నీ ఊ హలతో... స్నేహితులు నర్మగర్భంగా నవ్వుతున్నారు నాకో సహచరి కావలెనని. పెద్దలు ప్రయత్నాలు ప్రారంభించారు. నీ వస్తావన్న ఊహే నా ప్రేమకు ఊపిరులూదుతున్నది. ఏ నాటికి నీ కాటుక కనులలో నా రూపు నిలిచేనో!? తొలి ముద్దు తీపి తెలిసేనో...!? ఆ ఊహకే ఇంతటి పరవశమైతే.., నీవే ఎదురైన క్షణాన, కనులు కనులతో పలకరించిన నిమిషాన అమరుడినై పోతానేమో..!


మా పెరటి తోటలో గడ్డి పూలను పరచి, మల్లె తీగను పందిరి వేసి, పండువెన్నెలను దీపం చేసి, పిల్ల గాలులను వింజామరలు చేసి నీ రాకకై వేచి ఉంటిని. పరుగున రావే నా నా ప్రణయ దేవతగా.!